ساخت دوربین سرعت‌سنج با قابلیت صدور هزار برگ جریمه در ساعت!

جاده‌ها به زودی شاهد یک دوربین سرعت‌سنج خواهند بود که می‌تواند سرعت تا 32 خودرو را به طور همزمان پیگیری کند.

این دوربین که به اندازه یک دستگاه توستر است می‌تواند ترافیک سنگین را مدیریت کرده و هزاران برگ جریمه را طی یک ساعت صادر کند.

شرکت سیست‌مهای پیک‌گین که در کانادا مستقر بوده، قرار است دستگاه رادار تصویری «سیمیکون کوردون» را که گفته می‌شود بسیار پیشرفته‌تر از دیگر دستگاه‌های سرعت‌سنج کنونی بوده، تا سال آینده به ایالات آمریکا تحویل دهد.

به گفته استیون فیتر، مدیرعامل شرکت پیک‌گین، این دستگاه به طور مداوم به ثبت تصاویر پرداخته، از این رو می‌تواند با صدور صدها برگه جریمه در ساعت، ترافیک‌ها را مدیریت کند.

این دوربین همه‌کاره و دارای سیستم رادار به طور خودکار به شناسایی متخلفان پرداخته، از این رو دیگر نیازی به حضور پلیس نخواهد بود.

هنگامی که این دستگاه با یک خودرو با سرعت بالا مواجه می‌شود، دوربین به سرعت از آن عکس گرفته و سپس به بررسی و شناسایی شماره پلاک آن می‌پردازد.

این نرم‌افزار به صورت بلادرنگ به پردازش تخلف برای افسر پلیس یا یک نماینده پلیس در دفتر کنترل در اداره پلیس می‌پردازد. اکثر خودروها با نشانه میانگین سرعت ثبت شده و جریمه‌ای برای آنها صادر نمی‌شود اما با عبور از محدوده حداکثر سرعت، این تخلفات به طور خودکار ثبت می‌شود.

به گفته فیتر، افراد متخلف بر اساس قوانین حوزه قضایی جریمه می‌شوند. دستگاه کوردون از الگوریتم برای بررسی سرعت، موقعیت و جهت راننده استفاده می‌کند. فناوری شناسایی پلاک خودرو که مشابه شناسایی چهره بوده به اسکن و ثبت هر عدد و حرف می‌پردازد.

شرکت سیستم‌های پیک‌گین از سال 2012 به توزیع دستگاه کوردون خواهد پرداخت، اگرچه هیچ برنامه آزمایشی برای آن اعلام نشده است.

به گفته فیتر، یک سوم ایالات آمریکا اجازه استفاده از سیستم‌های شناسایی تصویر را داده، حدود یک سوم آن را رد کرده و یک سوم بقیه در مورد آن اظهار نظری نکرده‌اند.

محقق پارک علم و فناوری خراسان موفق به طراحی و ساخت نخستین دستگاه بافندگی تاری و پودی با توان بافت همزمان دو پارچه شد.

مسعود جلیلی منش، مهندس نساجی و مخترع این دستگاه، اظهار کرد: این دستگاه که با خصوصیات منحصر به فرد خود برای اولین بار در دنیا ساخته شده، قابلیت بافت همزمان دو پارچه را داشته و با وجود مصرف انرژی، استهلاک و نیاز به نیروی انسانی برابر با دستگا‌ه‌های موجود، راندمانی دو برابر دارد.

وی افزود: کارخانه نساجی که مجهز به چنین دستگاهی باشد در مقایسه با کارخانه‌های دیگر از راندمانی مضاعف برخوردار خواهد بود، حال آن که با احتساب هزینه‌های مواد اولیه و نیروی انسانی و مصرف انرژی برابر با دیگر کارخانه‌ها، تولیدی مضاعف خواهد داشت.

جلیلی منش تصریح کرد: این دستگاه بافندگی در اداره ثبت اختراعات آمریکا به ثبت رسیده و در واقع بازار هدف آن کشورهای سازنده دستگاه‌های بافندگی نساجی از جمله آلمان، ایتالیا، سوئیس و به طور خاص کارخانه‌های سازنده ماشین‌آلات نساجی است.

دانشمندان دانشگاه کاگلیاری ایتالیا در مسیر دستیابی به سیستم‌های الکترونیک‌ قابل پوشش راحت، دست به ساخت ترانزیستورهایی از بافت پنبه زده‌اند.

برخی از منسوجات الکترونیکی مانند پیراهن‌هایی که به یکپارچه‌سازی دستگاه‌های نظارتی ضربان قلب می‌پردازند، در حال حاضر در بازار موجودند اما این محصولات دارای سیم و جعبه‌های حجیم از ابزار الکترونیکی هستند.

علاوه بر این، بافت فلز و سیلیکون که معمولا در ساخت وسایل الکترونیکی استفاده می‌شوند، در پارچه بسیار مشکل بوده و همچنین الیاف پلیمری رسانا که قابل بافتن باشند از راحتی مورد انتظار افراد برخوردار نیستند.

این در حالی است که پنبه با این که این راحتی را تامین می‌کند رسانا نیست. از این رو این محققان توانسته‌اند راهی برای رسانا کردن پنبه جهت کاربری به عنوان ترانزیستور پیدا کنند.

آنها بر روی الیاف پنبه یک پوشش نانوذرات طلا با ترکیبی از یک پلیمر رسانا دادند که ورودی ترانزیستور، قلب اکثر دستگاههای الکترونیکی را شکل داده و عبور جریان از یک الکترود به الکترود دیگر را تنظیم می‌کند.

محققان ایتالیایی برای تکمیل این ترانزیستور، پنبه رسانا را با یک پلیمر نیمه رسانا پوشش داده که جریان بین دو الکترود را هدایت می‌کند. با تغییر ولتاژ در ورودی ترازیستور در زمان عبور جریان در مدار، می‌توان این ترانزیستور را به حالت کاملا رسانا یا نیمه رسانا درآورد.

این ترانزیستورها که مانند نخ‌های پنبه‌یی هستند، می‌توانند به صورت الکتریکی و با گره زدن آنها به یکدیگر و دیگر اجزای پنبه‌ای مرتبط شوند.

اگرچه سرعت این ترانزیستورها فعلا با سرعت ترانزیستورهای سیلیکونی در ریزپردازشگرهای معمولی مطابق نیست، اما آنها می‌توانند وظایف ساده محاسباتی را اجرا کنند. برای مثال یک فرش می‌تواند تعداد افراد داخل اتاق را محاسبه کرده یا دما را احساس کند.

این ترانزیستورهای جدید همچنین نویدبخش بیوحسگرهای قابل پوشش بهتر هستند. در یک پژوهش جداگانه، محققان دانشگاه میشیگان در «آن آربور» موفق به پوشش‌دهی نخ‌های پنبه‌یی در نانولوله و پادتن‌هایی شده‌اند که حالت رسانایی آنها را در مجاورت با خون تغییر می‌دهد.

چنین حسگرهای می‌توانند برای مثال در زمان زخمی شدن یک سرباز به پزشکان هشدار بدهند. همچنین به گفته محققان، ترازیستورهای پنبه‌یی به دلیل برخورداری از قابلیت تقویت علائم، می‌توانند حسگرهایی با حساسیت بیشتر ایجاد کنند.

با نخستین انتقال موفق خون کشت‌ شده در آزمایشگاه به انسان، خون مصنوعی یک گام دیگر به واقعیت نزدیک شد.

 محققان دانشگاه پی‌یر و ماری کوری در پاریس در این پژوهش به استخراج سلول‌های بنیادی خون‌ساز از مغز استخوان یک داوطلب پرداخته و آنها را در آزمایشگاه برای تبدیل به سلول‌های خونی با ترکیبی از عوامل رشد، پرورش دادند.

محققان برای ردیابی این سلول‌ها، آنها را نشانه دار کرده و 10 میلیارد از این سلول‌ها را که برابر با دو میلی‌لیتر خون است به بدن فرد داوطلب تزریق کردند.

پس از پنج روز حدود 94 تا 100 درصد از سلولهای خونی به گردش در بدن ادامه داده و پس از 26 روز، 41 تا 63 درصد از آنها باقی ماندند که یک نرخ بقای عادی برای سلولهای خونی طبیعی محسوب می‌شود.

این سلولها مانند سلول خونی عادی رفتار کرده و بطور موثری اکسیژن را در بدن منتقل می‌کنند.

به گفته محققان، این نتایج، خبر بزرگی برای مراقبت‌های بهداشتی بین‌المللی و نویددهنده یک منبع خون نامتناهی در دسترس است.

جهان با وجود افزایش اهداکنندگان خون به شدت به منابع خونی احتیاج دارد که این نیاز در بخشهایی از جهان با نرخ‌های بالای عفونت اچ‌آی‌وی که از اهداکنندگان سالم کمی برخوردارند، بسیار بیشتر است.

تلاش‌های دیگر برای ساخت خون مصنوعی به جای پرورش خون طبیعی با ابزار مصنوعی، بر تولید یک جایگزین خون مصنوعی متمرکز بوده که از این میان می‌توان به پژوهش «کریس کوپر» از دانشگاه «اسکس» انگلیس برای تولید یک جایگزین خون مبتنی بر هموگلوبین اشاره کرد.

جایگزین‌های خون مصنوعی می‌توانند راه‌حل مناسبی برای انتقال خون پس از بلایای طبیعی خصوصا در مناطق دورافتاده باشند. جایگزین‌های مصنوعی برخلاف خون تازه و سلول‌ساز طبیعی به سردسازی نیاز ندارد.

در حالی که نتایج این پژوهش که در مجله Blood منتشر شده، گام بزرگی رو به جلو محسوب می‌شود، اما هنوز تا تولید انبوه خون مصنوعی راه زیادی باقی مانده است.

مبتکران ژاپنی ‘سگ روباتی’ ساخته اند که زندگی را برای افراد نابینا آسان می کند.

به گزارش دیلی میل، این سگ روباتیک توسط شرکت NSK و با استفاده از بازی رایانه ای بدون دسته Kinect مایکروسافت و حسگر دور سنج برای خلق یک تصویر سه بعدی از موانع پیش رو، طراحی شده است.

این روبات بر روی سطوح مسطح می تواند با حرکت بر روی چرخ های خود سرعت بگیرد. این روبات همچنین می تواند با پاهای لولایی خود بر روی سطوح ناهموار و پله ها حرکت کند.چنگال های این سگ روباتی حاوی حسگرهای ضربه گیری است که به فرد نابینا کمک می کند تا با موانع برخورد نکند.

این سگ روباتی با پیش برنامه ریزی نرم افزار و با اعمال فشار بر روی دسته کنترل آن ، مهار می شود.

این روبات با یک صدای مصنوعی زنانه به کاربر در مورد آنچه که پیش رو دارد ،خبر می دهد.

پژوهشگران قصد دارند برای هدایت دقیق تر، دستورات صوتی و GPS را به نسخه های تکمیلی و بعدی این سگ روباتی اضافه کنند.

این روبات هنوز در مرحله تحقیق قرار دارد.این پروژه در سال 2005 آغاز شده است.

محققان یک شرکت دانش بنیان مستقر در پارک علم و فناوری استان گیلان موفق به ساخت دستگاه رباتیک زنگ‌زدا و رنگ‌آمیز شدند که قادر است تیر چراغ برق را در مدت پنج دقیقه رنگ‌آمیزی و در 15 دقیقه زنگ‌زدایی کند.

سیما جلالی، مدیرعامل شرکت سازنده این دستگاه که به همراه جعفر غلامی موفق به ساخت آن شده‌اند در گفت‌وگویی اظهار کرد: دستگاه رباتیک زنگ‌زدا و رنگ‌آمیز به برق وصل شده و به صورت حلقوی از پایین به دور تیر چراغ برق بسته می‌شود و به واسطه فنرهایی که چهار طرف آن قرار دارد خودش را با اندازه تیر هماهنگ می‌کند سپس توسط چهار موتور بالابری که روی ربات نصب است دستگاه به سمت بالای تیر هدایت می‌شود.

وی افزود: دستگاه به وسیله چند رشته سیم به یک ریموت وصل است که از پایین تیر توسط کاربر کنترل می‌شود.

جلالی در خصوص جزییات عملیات رنگ‌آمیزی تیر چراغ برق توسط این دستگاه، خاطرنشان کرد: مخزن رنگ در پایین‌ تیر قرار گرفته و توسط شلنگ به دستگاه وصل می‌شود. رنگ‌آمیزی سطح تیر چراغ برق در دو مرحله صورت می گیرد. در مرحله اول ضد زنگ با ضخامت بیشتری نسبت به رنگ اصلی با 16 پیسوله توسط نازل‌هایی که دور تا دور دستگاه نصب شده با فشار به سطح تیر پاشیده می‌شود سپس رنگ اصلی با هشت پیسوله به سطح تیر پاشیده می‌شود.

وی تصریح کرد: برای عمل زنگ‌زدایی تیر چراغ برق، چند فرچه سیمی برای دستگاه تعبیه شده که سرعت آنها هشت هزار دور در دقیقه است. دستگاه به وسیله چهار موتور بالابر به سمت بالای تیر چراغ برق هدایت می‌شود و قادر است سطح تیر را در هر نقطه و ارتفاعی صاف کرده و آهن زنگ‌دار را بتراشد.

جلالی خاطرنشان کرد: این دستگاه تا به حال در رنگ‌آمیزی و رنگ‌زدایی 164 تیر چراغ برق در مسیر رشت – خمام و 415 تیر در مسیر رشت – امامزاده هاشم استفاده شده است.

به گزارش دیلی میل، دکتر ‘گرگ هومر’ مدعی است نور 20 ثانیه ای این لیزر می تواند رنگدانه های قهوه ای چشم را از بین ببرد. از این رو آنها به تدریج به آبی تبدیل می شوند.

وی در حال حاضر در پی جذب بودجه برای ادامه آزمایش های بالینی پژوهش های خود است. تحقیقات وی می تواند به استفاده از لنزهای تماسی رنگی در دنیا پایان دهد.

شرکت استروما مدیکال که برای تجاری سازی این فرایند جدید تاسیس شده ، اعلام کرده است که حدود 18 ماه طول می کشد تا آزمایش های بی خطر این شیوه جدید به اتمام برسد.

این در حالی است که دیگر متخصصان چشم پزشکی هشدار می دهند که این فرایند می تواند مشکلاتی را برای دید ایجاد کند.

در شیوه ای که این پزشک ارایه کرده است از یک سیستم اسکن کامپیوتری استفاده می‌شود که از عنبیه چشم عکسبرداری می‌کند و بعد تعیین می‌کند که اشعه لیزر به چه نقاطی از عنبیه باید تابانده شود.

در مرحله بعد، اشعه لیزر در یک مسیر مشخص و تعیین‌شده، به چشم تابانده می‌شود. این اشعه در هر لحظه یک نقطه کوچک از عنبیه را هدف قرار می‌دهد.

وقتی اشعه لیزر به تمام نقاط مشخص‌شده تابانده شد، این روند دوباره برای چندین بار تکرار می‌شود.

با این حال، زمان تمام شده این جراحی چشم فقط 20 ثانیه طول می‌کشد.

به گفته هومر اشعه لیزر رنگدانه چشم در سطح عنبیه را تحریک می‌کند و به حرکت می‌اندازد.

وی افزود : در این شیوه از دو فرکانس استفاده می شود که این فرکانس ها توسط رنگدانه های تیره جذب می شوند و از آنجایی که این فرکانس ها کاملا جذب می شوند هیچ خطری برای سایر نقاط چشم ایجاد نمی شود .

این پژوهشگر مدعی است در این شیوه ، ساختار سلول‌های عنبیه تغییر می‌کند و بدن تشخیص می‌دهد که این سلول‌ها، بافت‌های آسیب‌دیده هستند، در نتیجه به آنجا پروتئین می‌فرستد که این پروتئین هم یک ترکیب دیگر را به کار می‌برد و شبیه ‘پک-من’های( pac-men ) کوچک عمل می‌کند و این بافت را در اندازه‌های ملکولی هضم می‌کند.

پس از هفته نخست درمان رنگ چشم تیره تر می شود چرا که بافت ویژگی هایش را تغییر داده است. سپس فرایند هضم صورت می گیرد و پس از یک تا سه هفته رنگ آبی چشم ظهور می کند.

این در حالی است که متخصصان چشم درباره استفاده از این شیوه برای تغییر رنگ چشم ابراز نگرانی کرده‌اند.

‘لری بنجامین ‘ جراح چشم در بیمارستان ماندویل انگلیس در این مورد گفت:این رنگدانه، به دلیل مشخصی، وجود دارد و در صورتی که از بین برود، ممکن است مشکلاتی مثل دوبینی برای افراد به وجود بیاید.

ولی هومر بر این باور است که در این عمل، فقط رنگدانه‌ای که روی سطح بیرونی چشم هستند ، هدف قرار می‌گیرند.

به گفته وی در این جراحی فقط روی یک‌ سوم تا نیمی از ضخامت رنگدانه در پشت عنبیه کار می‌شود که از نظر پزشکی، اهمیت زیادی ندارند.

وی ادامه داد: افرادی که تحت این عمل جراحی قرار می‌گیرند، در مقایسه با افرادی که با چشم‌های آبی به دنیا آمده‌اند، کمتر به نور حساس خواهند بود.

دانشمندان دانشگاه «براون» به دنبال درک چگونگی آگاهی اسرارآمیز پوست انسان در مورد قرار گرفتن در معرض تابش‌های خورشیدی و تیره شدن در پی آن دریافته‌اند که احتمالا پوست قادر به «دیدن» پرتوهای ماورای بنفش از طریق یک رنگدانه حساس به نور بوده که در چشم انسان نیز وجود دارد.

به محض این که انسان در معرض تابش‌های ماورای بنفش خورشید قرار می‌گیرد، پوست این موضوع را درک می‌کند که این فرآیند بسیار سریع اتفاق می‌افتد.

تیره‌تر شدن پوست در برابر نور خورشید یک واکنش محافظتی است. محققان بر این باورند که رنگدانه تیره‌کننده پوست ملانین از سلول‌های پوست در برابر آسیب‌های ممکن در اثر تابشهای ماورای بنفش نور خورشید با جذب آن محافظت می‌کند.

اشعه ماورای بنفش به دو شکل در سطح زمین وجود دارد: UVA و UVB. پرتوهای UVB از طول موج کوتاهتری برخوردار بوده و تنها بخش کوچکی از پرتو ماورای بنفش خورشید را تشکیل می‌دهد. این پرتوها منجر به تیره‌تر شدن پوست در روزهای بعد از قرار گرفتن در معرض خورشید می‌شوند. پرتوهای UVB معمولا به دی‌ان‌ای آسیب می‌رسانند که می‌تواند به سرطان پوست منجر شود. اگرچه محققان پرتوهای UVA را نیز با سرطان مرتبط دانسته‌اند. پرتوهای UVA در مقابل از طول موج طولانی‌تری برخوردار بوده و بخش اعظمی از تابش ماورای بنفش را تشکیل می‌دهند. فرآیند تیره‌تر شدن پوست در معرض این پرتوها بسیار سریعتر اتفاق می‌افتد.

این پژوهش به تمرکز بر روی چگونگی تیره‌تر شدن پوست در برابر پرتوهای UVA پرداخته است. محققان با بررسی سلولهای پوستی موسوم به ملانوسیت‌ها که به تولید رنگدانه محافظ ملانین می‌پردازند، دریافتند که این سلولها همچنین از رنگدانه دیگری موسوم به رودوپسین برخوردارند که پیش از این تنها در شبکیه چشم دیده شده بود.

محققان سپس به بررسی چگونگی ارسال پیام توسط ماده رودوپسین در زمان قرار گرفتن پوست در معرض نور خورشید پرداخته و دریافتند که این پیام باعث تحریک تولید ملانین می‌شود.

بنا به مشاهدات این تیم، پس از یک ساعت مقدار متنابهی از ملانین شروع به انباشته شدن می‌کند که منجر به تیره شدن پوست می‌شود.

پژوهشگران اروپایی در تلاش برای تولید خون مصنوعی به پیشرفتهای جالب توجهی دست یافته اند.

 در برخی از مراکز تحقیقاتی اروپایی دانشمندان می کوشند از سلولهای بنیادی انسان خون بسازند.
در دانشگاه پاریس پیشتر پژوهشگران موفق شده بودند از سلولهای بنیادین افراد بزرگسال خون بسازند.
اما در دانشگاه ادینبورو انگلیس پژوهشگران می کوشند از سلولهای بنیادین جنین خون  مصنوعی تولید کنند. انان امیدوارند به این ترتیب مقدار قابل توجهی خون تولید کنند.
کریس کوپر یکی از پژوهشگران این مرکز گفت یکی از مشکلات اصلی با مواد جایگزین فراورده های خونی این است که به مقدار زیادی از انها نیاز است. این مثل داروسازی نیست که با چند مولکول بتوان قرص  ساخت. با خون مصنوعی مشکلی متفاوت داریم و قبل از ازمایش بر روی حیوانات باید بتوانیم ان را حل کنیم و این چالشی برای پژوهشگرانی نظیر ما به شمار می رود.
گروه تحقیقاتی انگلیسی می کوشد خون او منفی تولید کند. افرادی که چنین گروه خونی دارند، می توانند به همه گروههای خونی خون اهدا کنند. خون به دست امده  را می توان عاری از هر نوع ویروسی نظیر اچ ای وی و هپاتیت و بیماری جنون گاوی کرد. به گفته پژوهشگران این خون جایگزین قبل از اواخر دهه اینده وارد بازار نخواهد شد به همین علت درحال حاضر همچنان نیاز مبرمی به اهدا خون است.

دانشمندان انگلیسی در یک پژوهش که در نوع خود اولین بوده، از ادار به عنوان یک سوخت در دسترس و فراوان برای تولید برق نام برده‌اند.

محققان دانشگاه غرب انگلیس در پژوهش خود راهی را برای تولید مستقیم الکتریسیته از ادرار با استفاده از سلولهای سوختی میکروبی ارائه کرده‌اند که در مجله Physical Chemistry Chemical Physics جامعه سلطنتی شیمی منتشر شده است.

یکی از اهداف این تیم تحقیقاتی بررسی امکان تولید برق توسط ادرار از طریق سلولهای سوختی میکروبی و محاسبه بازدهی انرژی از ادرار در زمان استفاده در این سلولها بود.

سالانه حدود 6.4 تریلیون لیتر ادرار تولید شده و محققان آن را یک جایگزین بالقوه برای منابع تجدیدناپذیر انرژی خوانده‌اند که تاکنون مورد بی‌توجهی واقع شده است.

سه سلول سوختی میکروبی ساخته شده از آکریلیک با آند 25 میلی‌لیتری و حفره‌های کاتد در آزمایش‌های این محققان مورد استفاده قرار گرفتند. الکترودهای آند و کاتد با پمپهای کوچک به 11 بطری مخزن متصل شدند. ادرار پردازش نشده هم در حجم‌های بین 25 تا 300 میلی‌لیتر به بطری مخزن چرخشی اضافه شده یا در حجم کمتر بین 0.1 تا 10 میلی‌لیتر به طور مستقیم به ورودی‌های آند تزریق شد.

ادرار به صورت تازه یا یک هفته از زمان نمونه برداری مورد استفاده قرار گرفته که این نمونه از یک داوطلب سالم با یک رژیم غذایی سالم و بدون سابقه بیماری مجرای ادراری یا کلیوی گرفته شد.

پیش از یک تزریق 25 میلی‌لیتری از ادرار، سلول سوختی 0.9 میلی‌آمپر در هر متر مربع تولید می‌کرد که یک ساعت از زمان تزریق به میزان 2.9 میلی‌آمپر در متر مربع افزایش داشت.

این میزان ادرار برای تولید مداوم انرژی برای سه‌ روز کافی بود که پس از آن عملکرد پایین آمده و به نقطه پیش از زمان تزریق باز می‌گردد.

دانشمندان نشان دادند که اضافه کردن 25 میلی‌لیتر ادرار تازه در یک سلول سوختی میکروبی 25 میلی‌لیتری برای سه روز مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای تعداد 10 سلول سوختی این میزان نمونه طی هشت ساعت مورد استفاده قرار می‌گیرد.

به گفته این محققان، با نرخ تولید سالانه تریلیون‌ها لیتر ادرار این فناوری می‌تواند به تغییر شیوه استفاده از انرژی در جهان کمک کند.